Γεια σας dorisdayers και καλή χρονιάααααα !!!

Και όσο να πεις μια ανακούφιση που ξεκουμπίστηκε το καταπληκτικό 2020 τη νιώθουμε όλοι. Παναγία μου τι ήταν αυτό! Τι καλοστημένη ισοπεδωτική φαρσάρα! Πήγαμε και ήρθαμε και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν ξέρω αν ακόμη πηγαίνουμε ή ερχόμαστε. Παρόλα αυτά τούτη η χρονιά σταθμός, για όλους φαντάζομαι, έκρυβε και μια περίεργη μετάλλαξη. Καλή ή κακή ο χρόνος θα δείξει αλλά σίγουρα ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα άλλαξε άρδην. Από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, που εργαζόμαστε και κάνουμε τις καθημερινές δουλειές μας, που αντιμετωπίζουμε τις όποιες καταστάσεις ψυχολογικές και μη, μέχρι τη διαχείριση των οικονομικών μας και του σπιτιού και η λίστα όσο πάει και μεγαλώνει…

Άλλαξαν λοιπόν σίγουρα και οι προτεραιότητες σε όλους τους τομείς. Τι έχουμε πραγματικά ανάγκη να αγοράσουμε και από πού, πώς θα διαχειριστούμε καλύτερα το χρόνο μας μόνοι αλλά και με ποιούς επιλέγουμε να τον μοιραστούμε. Ένα σκληρό κατ’ επέκταση ζήτημα που κλήθηκαν πολλοί από μας να αντιμετωπίσουν, λόγω επιβεβλημένης τρόπον τινά απομόνωσης, ήταν η μοναξιά. Αυτή η «βασίλισσα του πάγου» με τον καθρέφτη ανά χείρας που μέσα του αντικατοπτρίζονται όλα αυτά που επιμελώς αποφεύγουμε. Ομολογώ πως παλιότερα την φοβόμουν σαν και τι την εν λόγω κυρία κι έκανα ένα κάρο παρορμητικές σαχλαμάρες για να την αποφύγω. Έκανα όμως και μια κίνηση ματ. Έφερα στη ζωή μου τις βασίλισσες της καρδιάς μου!

Κι αυτές δεν είναι άλλες από την Λίλυ, την Μέλι, την Queen και ένα αγγελούδι που μας προσέχει από ψηλά την Ίρμα. Όλα ξεκίνησαν όταν μετακόμισα για πρώτη φορά σε δικό μου σπίτι το 2000.Κι αφού απήλαυσα την ελευθερία μου για δυο τρεις μήνες στο «μικρό σπίτι στο λιβάδι» και διαμόρφωσα τον χώρο μου κατά πώς ήθελα, δεν άργησε δυστυχώς να με επισκεφτεί, ειδικά τις νύχτες, η «βασίλισσα του πάγου», με αυτή την εκκωφαντική σιωπή της που μου έκοβε την ανάσα. Να’ ναι καλά μια καλή μου φίλη, η Δέσποινα, που δουλεύαμε τότε μαζί στο θέατρο και που μόλις είχε υιοθετήσει ένα φοβερό άσπρο κουτάβι, την Τζίνι, τη μασκότ του καμαρινιού μας. Κι έτσι, αν και προερχόμουν από μια φοβική οικογένεια με τα σκυλιά, άρχισα να εξοικειώνομαι τόσο ώστε δεν άργησε η μέρα που τρέχαμε μαζί με την Δέσποινα στη Ν.Σμύρνη για να γνωρίσω και να υποδεχτώ στη ζωή μου το πρώτο μου «παιδί».

Ίρμα

 Η αγγελία τότε αφορούσε τρία θηλυκά κανίς μικρού μεγέθους, δύο άσπρα κι ένα μαύρο. Μπήκα λοιπόν στο σαλόνι της ιδιοκτήτριας αποφασισμένη για ένα από τα άσπρα, όταν μια μικρή μαύρη μπαλίτσα έτρεξε κατευθείαν στην αγκαλιά μου και με μάτια που σχεδόν μου μιλούσαν έβαλε αστραπιαία γκολ στην καρδιά μου. «Καλέ τι γλυκιά που είναι» ψέλλιζα ασταμάτητα κι αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι της Λαμπέτη « η Ίρμα η γλυκιά». Την τύλιξα σε ένα θαλασσί πετσετάκι και σχεδόν ταυτόχρονα με τη Δέσποινα αναφωνήσαμε: «και το όνομα αυτής…ΙΡΜΑ». Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι. Είχα στην αγκαλιά μου ένα μαύρο μπουκλωτό μπαλάκι δύο μηνών κι σαν πρωτάρα «μάνα» βομβάρδιζα την καημένη τη Δέσποινα με ένα σωρό ερωτήσεις. Τι θα χρειαζόταν; τι θα τρώει; πού θα κοιμάται; πώς θα είμαστε τα δυο μας; θα με αγαπήσει; Ευτυχώς ο θεός με λυπήθηκε, καθώς δεν διακρίνομαι για την ψυχραιμία μου, και μου έστειλε ένα σκυλάκι σχεδόν προγραμματισμένο. Ότι και να της έλεγα το καταλάβαινε, δεν έκανε ποτέ ούτε μία ζημιά, έτρωγε με όρεξη και στην ανάλογη ώρα το φαγητό της, κοιμόταν μαζί μου, ξύπναγε μαζί μου, γίναμε αυτοκόλλητες, και όταν βγαίναμε βόλτα στην Κηφισιά ήταν τόσο αγαπητή που πετάγονταν όλοι έξω από τα μαγαζιά τους για να την χαιρετήσουν. Κι εκείνη, σαν γνήσιο κανίς του τσίρκου, τους έκανε τέτοια κόλπα και νάζια που κόντεψε να βγει «δήμαρχος» της περιοχής. Ακόμη και η μητέρα μου που φοβόταν εξαπανέκαθεν τα σκυλιά έφτασε να σέρνεται στα πατώματα για χάρη της αλλά και να ταΐζει τα αδέσποτα. Όσο για αγάπη….Η πιο ανιδιοτελής και αγνή μορφή της! Όσοι έχουν σκυλιά ξέρουν για ποιό είδος αγάπης μιλάω κι όσοι δεν έχουν ούτε που μπορούν να το φανταστούν! Όταν όμως εξοικειώθηκα με τον ρόλο της σκυλομαμάς ένα πράγμα άρχισε να με τρώει καθημερινά. Καλά έλυσα εγώ το θέμα της μοναξιάς μου αλλά μήπως το μετέφερα στο σκυλάκι; Τι κάνει άραγε τόσες ώρες μόνο του όταν εγώ λείπω στη δουλειά; Με είχαν φάει οι τύψεις.

Λίλυ

Και έτσι πήρα την δεύτερη μεγάλη απόφαση της ζωής μου με την πολύτιμη βοήθεια της Χριστίνας αυτή τη φορά, που με έφερε σε επαφή με τον εκτροφέα από τον οποίο είχε πάρει το δικό της «παιδί», την Νέλυ, ένα πανέμορφο Golden Retriever.Εγώ βέβαια έψαχνα για ένα Terrier Highland Westie, καθώς ήταν μικρόσωμο σαν την Ίρμα αλλά και έμοιαζε πολύ με το λούτρινο σκυλάκι που μου είχε χαρίσει η θεία μου όταν ήμουν μικρή και το έπαιρνα παντού μαζί μου. Μετά λοιπόν από δυο μήνες αναμονή, όπου κόντεψα να γεννήσω, έφτασε αεροπορικώς και με διαβατήριο παρακαλώ από την Ουγγαρία, το αντίθετο της Ίρμας, ο άσπρος σίφουνας. Τι πλάκα που είχε. Με το που την έφεραν στο σπίτι και άνοιξαν το κλουβάκι πετάχτηκε ένα θρασύτατο άσπρο μπαλάκι και χωρίς κανένα φόβο και πάθος όρμησε πάνω στην Ίρμα ,που το κοίταζε αποσβολωμένη, αλλά και σε μας και άρχισε να παίζει με ότι έβρισκε. Και έτσι όπως κουνούσε την ουρίτσα της στον τρελό ρυθμό των δέκατων έκτων βλέπω το όνομα Λίλυ πάνω στο διαβατήριο και μου φάνηκε απόλυτα ταιριαστό. Ω ναι LILY it is!Δεν φαντάζεστε την απίστευτη σχέση που ανέπτυξαν τα δύο αυτά σκυλάκια μεταξύ τους. Ήταν η Ίρμα τελικά, και όχι εγώ, που υιοθέτησε κυριολεκτικά την Λίλυ και την εκπαίδευσε από το μηδέν καλύτερα κι από επαγγελματία. Κι έτσι μέσα στα χρόνια γίνανε μαμά και κόρη οι φύλακες άγγελοί μου. Μέχρι το 2015  όπου δυστυχώς το υπέροχο Ιρμάκι μας αποχαιρέτησε. Δε θέλω να πω πολλά για αυτό το γεγονός. Δεν μπορώ άλλωστε. Ήταν κυριολεκτικά σαν να έχασα παιδί κι ο θυμός μου για το απαράδεκτο λάθος της κτηνιάτρου με κυριεύει ακόμη καθώς η Ίρμα δεν έφυγε από γηρατειά! Θα σας πω μονάχα να δώσετε ΜΕΓΑΛΗ προσοχή στην επιλογή του γιατρού του «παιδιού» σας και να ενημερωθείτε όσο μπορείτε καλύτερα σχετικά με τα διάφορα εμβόλια, ειδικά τα πολύ ισχυρά πενταπλά και επταπλά, καθώς επίσης και για το μέχρι ποιά ηλικία θα πρέπει να τους χορηγούνται.

Δεν είχα όμως να διαχειριστώ μόνο τον δικό μου πόνο για αυτήν τη σοβαρή απώλεια στην οικογένεια αλλά και της καημένης της Λίλυς όπου από άσπρος σίφουνας μετατράπηκε σε μελαγχολική και μαραζωμένη σκυλίτσα κουλουριασμένη για μέρες στο καλάθι της. Και η αγωνία μου για αυτήν κορυφώθηκε όταν σταμάτησε να τρώει. Δεν ήξερα τι να κάνω καθώς αυτά τα τριχωτά αγγελούδια είναι γεμάτα συναισθήματα, αληθινά και ουσιώδη και τα μαθήματα «ανθρωπιάς» που δίνουν στους ιδιοκτήτες τους είναι πραγματικά πολύ μεγάλα. Ρώτησα λοιπόν ΠΑΝΤΟΥ σχετικά με το πώς θα μπορούσα να την συνεφέρω και όλοι, ειδικοί και μη, με συμβούλευαν ένα και μόνο πράγμα. «Να της φέρεις παρέα»!

Μέλι

Η απόφαση πάρθηκε ακαριαία και η έρευνα για σκυλάκι δρομολογήθηκε πάραυτα. Έπρεπε να βρω ένα παρόμοιου μεγέθους και με ήπιο χαρακτήρα, καθώς τα Westie είναι κάπως ιδιόρρυθμα, έτσι ώστε η συνύπαρξή τους να είναι αρμονική και ευχάριστη. Κατέληξα λοιπόν πολύ γρήγορα σε μία από τις ράτσες που θεωρείται πολύ συντροφική και ευπροσάρμοστη, στην «Λαίδη» αλλά χωρίς τον «Αλήτη», τα γνωστά σε όλους King Charles. Προς μεγάλη μου έκπληξη, κατά τη διάρκεια της αναμονής μας για την μεγάλη άφιξη, το Λιλάκι, που λες και το κατάλαβε, έκανε ότι μπορούσε προκειμένου να σταθεί στα πόδια του και περίμενε κι αυτό με λαχτάρα και αγωνία. Και σε περίπου δυο μήνες παρά κάτι έφτασε η μεγάλη μέρα. Τότε δούλευα σε ένα μαγαζί στην Κηφισιά και την ώρα που ετοιμαζόμουν να σχολάσω βλέπω στην πόρτα ένα πανέμορφο πλασματάκι, άσπρο με καφέ βουλίτσες, να με κοιτάει απορημένο ,τυλιγμένο σε ένα καφέ κουβερτάκι.  Surprise!!!

Περιττό να σας πω ότι στην οδό Αργυροπούλου σταμάτησε σχεδόν η κυκλοφορία καθώς μαζεύτηκε λαός έξω από το μαγαζί προκειμένου να διαπιστώσει αν ήταν όντως αληθινό ή λούτρινο. Και η επιλογή του ονόματος προέκυψε απολύτως φυσικά εκείνη ακριβώς την στιγμή που την κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Η απαράμιλλη γλύκα της, που μου μαλάκωσε επί τόπου τον πόνο, και τα βελούδινα κανελί αυτάκια της με έκαναν να της δώσω πάραυτα  ένα τρυφερό φιλί στο μυτάκι-καρδούλα και να της ψιθυρίσω «καλώς ήλθες… ΜΕΛΙ». Από τότε είμαστε οι τρείς σωματοφύλακες του δευτέρου ορόφου και αντιμετωπίζουμε όλες τις ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής μου σα μία γροθιά. Με τα πρωινά και βραδινά μας φιλάκια, τις βόλτες και τα παιχνίδια μας, τις ξάπλες στον καναπέ βλέποντας αγκαλιά τις αγαπημένες μας σειρές αλλά και τις βραδιές με φίλους όπου είναι και οι αγαπημένες τους.

Queen

Το μικρόβιο βέβαια δεν άργησε να περάσει και στην απέναντι πλευρά του ορόφου, στην αγαπημένη μου γειτόνισσα, την Βικούλα. Λογικό και αναπόφευκτο καθώς μόνη και εκείνη και ερχόμενη πια τακτικά σε επαφή με την Λίλυ και τη Μέλι, έκανε την κίνηση ματ της ζωής της. Και όχι απλά ματ αλλά ρουά ματ καθώς όχι μόνο πήρε την απόφαση να υιοθετήσει σκυλάκι αλλά ΑΔΕΣΠΟΤΟ. Γκολ από τα αποδυτήρια το Βικάκι. Είχε μόλις επιστρέψει από τις καλοκαιρινές της διακοπές στη Μυτιλήνη και καθισμένες στο ηλιόλουστο μπαλκόνι της, με τα κορίτσια μου στα πόδια μας, άρχισε να μου εξιστορεί τις καταπληκτικές της περιπέτειες με τα αδέσποτα του νησιού. « Θέλω τη βοήθειά σου να βρούμε το παιδί μου» μου είπε και ούρλιαξα από χαρά. Δεν άφησα φιλοζωική για φιλοζωική που να μην ψάξω και μετά από κάνα δυο αποτυχημένες προσπάθειες, καθώς τα σκυλάκια ευτυχώς είχαν ήδη υιοθετηθεί, έγινε το μοιραίο. Είχα ήδη γίνει μέλος και σε διάφορες φιλοζωικές ομάδες του διαδικτύου ψάχνοντας και εκεί μανιωδώς, όταν ένα μεσημέρι του Αυγούστου, πέφτω πάνω σε δυο τεράστια μάτια που με διαπέρασαν. Κι ενώ προσπάθησα να προχωρήσω και σε επόμενες αγγελίες κάτι μέσα μου με έκανε να ξαναγυρίζω συνέχεια πίσω σε αυτήν. « Αυτό είναι το παιδί σου Βικούλα» σκέφτηκα και έσπασα τα τηλέφωνα προκειμένου να τη βρω και να την ενημερώσω. Αλλά η Βικούλα άφαντη. «Όχι,όχι, δεν γίνεται να καθυστερήσουμε και να χάσουμε το παιδί» και έτσι πήρα την θρασύτατη πρωτοβουλία. Δεν έχω λόγια για την ευγένεια και την ανθρωπιά της κυρίας που συνεννοήθηκα. Πρόκειται για την κυρία Καλλιόπη Μαραβελάκη από την λεβεντογέννα Κρήτη, η οποία αφού βεβαιώθηκε, κάνοντας τις ανάλογες ερωτήσεις, για τα χέρια στα οποία θα πέρναγε το σκυλάκι, προέβη στους απαραίτητους ιατρικούς ελέγχους αλλά και στον πρώτο εμβολιασμό του ετοιμάζοντας παράλληλα καθ’ όλες τις νόμιμες διαδικασίες την υιοθεσία του. Έπρεπε να έχω βγάλει φωτογραφία, και να σας την δείξω, το ύφος της Βίκυς το ίδιο βράδυ που της εξιστορούσα τα γεγονότα. ΣΟΚ και ΔΕΟΣ!

Δεν άργησε βέβαια και ο καταιγισμός ερωτήσεων, ο ανάλογος που είχα κάνει κι εγώ στην Δέσποινα, αλλά και η προετοιμασία μακροσκελούς λίστας για τα απαραίτητα προκειμένου να υποδεχτούμε την «βασίλισσά» μας. Και στις 27 Αυγούστου 2019 ξεκινήσαμε πρωί-πρωί, άυπνες φυσικά από την λαχτάρα της προσμονής, για το λιμάνι του Πειραιά όπου θα έδενε «το πλοίο της αγάπης». Περιττό να σας πω ότι τα λίγα λεπτά όπου περίμενα την Βίκυ στο αυτοκίνητο προκειμένου να παραλάβει το «μωρό» της μου φάνηκαν αιώνες και ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα της φίλης μου να βγαίνει από το καράβι αγκαλιά για πρώτη φορά με το «παιδί» της. Και το όνομα αυτής…μα τι άλλο…QUEEN! Όσο για την τύχη του ανάλογη φυσικά της ψυχής του. Από τα έγκατα ενός πηγαδιού που το βρήκαν στη θαλπωρή ενός όμορφου σπιτικού και στη ζεστή αγκαλιά της «μαμάς» και της «νονάς» της. Το χαμογελαστό βλέμμα και τα φιλιά της μας ευχαριστούν κάθε μέρα ανελλιπώς. Όσο για τον χαρακτήρα της ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΟΣ όπως και όλων των αδέσποτων που βρήκαν την οικογένειά τους ,κοιτάζοντάς μας με μια αιώνια ευγνωμοσύνη που τα χαρακτηρίζει.

Ο όροφός μας από τότε είναι γεμάτος αγάπη. Αληθινή αγάπη. Που μόνο αυτοί οι έκπτωτοι άγγελοι θα μπορούσαν να μας φέρουν με έναν τρόπο που οι άνθρωποι ίσως και να έχουμε ξεχάσει. Ακοίμητοι φρουροί μας και γενναίοι πολεμιστές απέναντι σε κάθε «βασίλισσα του πάγου» αυτά τα πλάσματα σου μαθαίνουν να ζεις. Γι’ αυτό και, ενώ είχα στο νου μου να σας παρουσιάσω κι άλλα θέματα της εβδομάδος, η καρδιά μου ήθελε να τους αφιερώσει ένα ολόκληρο άρθρο σαν έναν ύστατο φόρο τιμής αλλά και σαν ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μου υπενθυμίζουν κάθε μέρα τι σημαίνει νοιάξιμο, φροντίδα, τρυφερότητα , μοίρασμα, συναίσθημα….ΑΓΑΠΗ. Αν λοιπόν θα θέλατε την εμπειρία μιας σχέσης ζωής και διαθέτετε το χρόνο, την διάθεση και τα χρήματα φυσικά για να τους εξασφαλίσετε μια σωστή φροντίδα, σας παρακαλώ ΜΗ ΔΙΣΤΑΣΕΤΕ!Η ανταμοιβή θα σας εκπλήξει!

Ίρμα, Λίλυ, Μέλι και Queen σας λατρεύω και σας ευχαριστώ που με βοηθάτε να λέω πάντα…..Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ !!!

Υ.Γ Θα χαρώ ιδιαίτερα να μοιραστούμε, αν το θέλετε, τις όποιες εμπειρίες με τους τετράποδους φίλους σας αλλά και τις όποιες απορίες έχετε πάνω σε αυτό το θέμα.

Σας φιλώ γλυκά και ανυπομονώ να τα ξαναπούμε την άλλη Δευτέρα…ποιος ξέρει με τι; xxx

2 Comments

  1. Είμαι απίστευτα συγκινημένη. Νιώθω ευλογημένη για την Queen μου κ τυχερή κ ευγνώμων για σένα φίλη Ντορινα μου που την έφερες κοντά μου🙏💖.

    1. Αχ πόσο χαίρομαιιιιιι που η οικογένειά μας συμπληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο ❤

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *