Γεια σας αγαπημένοι μου doris-dayers!!

Και η αλήθεια είναι πως την περίμενα και ταυτόχρονα τη φοβόμουν σα και τι αυτή τη μέρα! Τη μέρα που θα σας μιλούσα επιτέλους γι’ αυτό το τόσο αγαπημένο και βαθιά προσωπικό μου θέμα. Τον Μικρό μου Πρίγκιπα. Και δεν αφορά απλά ένα σοφό και διαχρονικό παραμύθι για όλες τις γενιές και ηλικίες αλλά, καθώς η «εκκλησία» δυστυχώς δεν κατάφερε να με κερδίσει, πρόκειται κυρίως για τη δική μου, την κατάδικη μου πίστη και ματιά στη ζωή και τους ανθρώπους, με κύριο πάντα άξονα αυτόν όλων, απανταχού, των θρησκειών. Την αληθινή έννοια και δύναμη της ΑΓΑΠΗΣ. Γι΄αυτό λοιπόν και δε θα σας διηγηθώ την ιστορία του βιβλίου, μιας και βρίσκω πως ο καθένας άμα τη διαβάσει μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, αλλά το ταξίδι μου μαζί του όλα αυτά τα χρόνια, από τότε που θυμάμαι πως άρχισα να αισθάνομαι και να σκέφτομαι, μέχρι και σήμερα.

Από παιδί λοιπόν αυτή η αλληγορική ιστορία, οι διηγήσεις και ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο αυτό το ξανθό αγόρι όχι απλά με μάγεψαν και με κυρίευσαν αλλά ταυτόχρονα με βρήκαν τόσο απόλυτα σύμφωνη μαζί του που, μάλλον ασυναίσθητα, με γαλούχησαν ολοκληρωτικά. Αλλά και στη ζωή μου αυτός ο μικρός ξανθός πρίγκιπας θα εμφανιζόταν ξανά και ξανά, σχεδόν καρμικά.

Πώς να ξεχάσω λοιπόν αλλά και να σας μεταφέρω αυτό το μούδιασμα στη ραχοκοκαλιά, μια σαφή ένδειξη δέους, στην πρώτη μας συνάντηση έχοντας ήδη βέβαια διαβάσει το παραμύθι. Και φυσικά δε θα μπορούσε να γίνει πουθενά αλλού παρά μόνο στο θέατρο. Και μάλιστα στο ξακουστό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης που πολύ αργότερα θα φοιτούσα και η ίδια. Να ήταν άραγε η αιτία; Ποιός ξέρει. Ξέρω μόνο πως η ταραχή μου μόλις ζωντάνεψε μπροστά μου και μου μίλησε για τον πλανήτη του, το τριαντάφυλλό του και τις περιπέτειές του με τους ανθρώπους με κράτησαν ξάγρυπνη για πολλές νύχτες αναλογιζόμενη τα αφοπλιστικά του λόγια. «Μόνο άμα εξημερωθείς μπορείς να δημιουργήσεις αληθινούς δεσμούς», «είναι ο χρόνος που αφιέρωσες στο τριαντάφυλλό σου που το κάνει μοναδικό», «το ουσιώδες είναι αόρατο στα μάτια, μπορείς μόνο με την καρδιά να το δεις», «είμαι μόνος, ζωγράφισέ μου ένα αρνί», «το σώμα είναι βαρύ και δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου αλλά άμα το βράδυ κοιτάξεις τα αστέρια και με σκεφτείς τότε μπορεί να ακούσεις το γέλιο μου σε εκατομμύρια καμπανάκια». Και ναι, μην έχετε καμία αμφιβολία πως φτάνει μόνο ένα παραμύθι, μία παράσταση και τα λόγια ενός πιτσιρικά για να αποτελέσουν το «πιστεύω» μιας ολόκληρης ζωής.

Κι έτσι κι έγινε καθώς ήρθα πολλές φορές αντιμέτωπη με αυτές του τις φράσεις. Να «εξημερωθώ» και να «εξημερώσω». Η πιο ουσιαστική βάση αλλά και τόσο δύσκολη στο να πραγματοποιηθεί σε κάθε είδους σχέση. « Θέλω τόσο πολύ να με εξημερώσεις, στην αρχή από μακριά και ύστερα όλο και πιο κοντά, κι εγώ τότε θα σε περιμένω με λαχτάρα και ανυπομονησία κάθε μέρα την ίδια ώρα, πρέπει όμως την ΙΔΙΑ ώρα για να έχει νόημα η λαχτάρα μου», έτσι του είπε η αλεπού. Κι αλήθεια, έτσι δεν γίνεται και με τους ανθρώπους, γιατί κι εμείς θεριά είμαστε! Όσο για το πολύτιμο τριαντάφυλλο, νομίζω πως όλοι μες στην ψυχή μας έχουμε κάποιο. Αυτό που στην αρχή νομίζουμε πως μοιάζει με όλα τα άλλα, κι όμως κάτι μας κάνει να θέλουμε τόσο να το φροντίσουμε, να το προστατέψουμε μέσα στη γυάλα μας, να το θαυμάσουμε, να το μυρίσουμε αλλά και να θυμώσουμε μαζί του, όταν αυτό μας τρυπήσει με τα αγκάθια του, ακόμη και να φύγουμε, να κοιτάξουμε άλλα λουλούδια ίσα για να καταλάβουμε πόσο διαφορετικά εύθραυστο είναι για μας, ώστε να θέλουμε γρήγορα γρήγορα να γυρίσουμε πίσω κοντά του. Αχ βρε μικρέ μου πρίγκιπα πόσο δίκιο έχεις κάθε φορά…

Να σου λοιπόν και η δεύτερη μας συνάντηση. Αυτή τη φορά αρκετά μεγαλύτερη και επί σκηνής, μαθήτρια ακόμη στη σχολή να ακούω άναυδη τον καθηγητή μου να μου αναθέτει τον «ρόλο». «Μα εγώ είμαι κορίτσι» του είπα σαστισμένη αλλά και εκστασιασμένη ταυτόχρονα με αυτή την τόσο σημαντική για μένα αποστολή. «Τι σημασία έχει, δεν μπορείς να ταξιδέψεις μαζί του;» μου είπε ανίδεος για το ήδη υπάρχον ταξίδι μου. Και ναι, άκουσον άκουσον, ο πρώτος μου ρόλος έμελλε να ήταν « Ο Μικρός Πρίγκιπας». Τον έπιασα από το χέρι και έζησα ξανά, από πιο κοντά αυτή τη φορά και με τα μάτια της καρδιάς του, τις περιπέτειες της ζωής του. Κι αλήθεια θυμάμαι πόσο πολύ το εννοούσα, μοναχοπαίδι γαρ, όταν κοίταζα στα μάτια κάποιον θεατή και του έλεγα «είμαι μόνη, ζωγράφισέ μου ένα αρνί;». Αχ πόσα «αρνιά» είχα ζωγραφίσει κι εγώ τόσα χρόνια στο παιδικό και μοναχικό μου δωμάτιο…

Και μόνο όταν το βίωσα στο πετσί μου και στην τρίτη μας καρμική συνάντηση, κατάλαβα πόσο φυσικά και όμορφα συστήνει ο πρίγκιπάς μου την έννοια της απώλειας. Της απόλυτης απώλειας ενός αγαπημένου που φεύγει από τη ζωή, αλλά ουσιαστικά μόνο από τα μάτια μας. Έτσι ακριβώς όπως ήρθε κι έφυγε και ο ίδιος από τον πλανήτη μας και πήγε στον δικό του, με ένα φύσημα … Ήμουν πια 27 χρονών και δούλευα παράλληλα κι ως μεταγλωτίστρια όταν με έκπληξη με φώναξαν στο στούντιο για δοκιμαστικό. Η αποστολή; Μα τι άλλο! Οι περιπέτειες του Μικρού Πρίγκιπα σε μια σειρά κινουμένων σχεδίων. « Για ποιό ρόλο με θέλετε;» ψέλλισα υποψιασμένη από το τηλέφωνο. «Για αυτόν του Μικρού Πρίγκιπα» μου απάντησε η φωνή στη τηλεφωνική γραμμή. «Νάτος πάλι, για να ξαναέρχεται κάτι σίγουρα θα θέλει να ανακαλύψω» σκέφτηκα με αγωνία. Κι όντως έτσι ήταν καθώς εκείνες ακριβώς τις μέρες κι ενώ ξαναζωντάνευε ο πρίγκιπας μέσα από τη φωνή μου, έχασα τον πατέρα μου. Κι αυτή τη φορά δεν τον πήρα εγώ από το χέρι αλλά εκείνος. Με έμαθε πώς να κοιτώ χωρίς θλίψη τ’αστέρια, να διαλέγω ένα κάθε φορά, το πιο λαμπερό, να κλείνω τα μάτια και να ακούω το γέλιο του πατρικού μου αγαπημένου και φύλακα αγγέλου σε εκατομμύρια καμπανάκια. Μεγάλο πράγμα λοιπόν η πίστη σε κάτι, σε κάτι ολοδικό σου, αλλιώς χάθηκες…

Και φυσικά οτιδήποτε σημαντικό συνήθως επιστρέφει, και η επόμενη συνάντησή μας με βρήκε σε τελείως διαφορετική φάση, πάλι όμως σε μια κομβική εποχή, σταθμό της ζωής μου. Στα 32 αυτή τη φορά και έτοιμη να παντρευτώ την επομένη κιόλας των γενεθλίων μου, όταν μέσα στον πυρετό των ετοιμασιών δέχτηκα ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από έναν αγαπημένο συνάδελφο και σκηνοθέτη μεταγλωττίσεων. «Δεν ξέρω τι κάνεις αλλά σε θέλω για μια υπέροχη παραγωγή στο Πλανητάριο. Πρόκειται για την ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα που θα προβληθεί στο θόλο του, ανάμεσα στους πλανήτες, και χρειάζομαι οπωσδήποτε τη φωνή σου. Έχουμε κλείσει όλους τους ρόλους με μεγάλα ονόματα του χώρου αλλά δεν βρίσκουμε τον…», «άσε με να μαντέψω, τον Πρίγκιπα σωστά;» του είπα με μια παράξενη βεβαιότητα. «Ναι, πού το κατάλαβες, δεν ξέρω γιατί άργησα και δεν σε σκέφτηκα αμέσως αλλά είσαι η ιδανική». Ήταν το γαμήλιο δώρο του, του Πρίγκιπα εννοώ, καθώς αυτή τη δουλειά δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Ούτε και το βράδυ της πρεμιέρας, σε αυτόν τον τόσο μαγευτικό και ταξιδιάρικο χώρο, όπου συνοδευόμενη από τον άντρα μου και μια φίλη κρύφτηκα πίσω πίσω στις θέσεις για να απολαύσω ξανά το παραμύθι μου και μάλιστα ανάμεσα σε αστέρια αληθινά αυτή τη φορά. Κατά τη διάρκεια όμως που ο πρόεδρος του Πλανηταρίου έβγαζε τον εναρκτήριο λόγο του για να μας καλωσορίσει, κάποιος τον πλησίασε και του ψιθύρισε κάτι στο αφτί. «Με χαρά μαθαίνω πως απόψε έχουμε μαζί μας και τον Μικρό Πρίγκιπα, Ντορίνα σήκω σε παρακαλώ» είπε χαμογελαστός και με τη βοήθεια των αγαπημένων μου προσπάθησα κατακόκκινη να σηκωθώ και να αντικρύσω χιλιάδες μάτια που έψαχναν Αυτόν … Τον Μικρό Πρίγκιπα. «Κοίτα να δεις τι παράξενα παιχνίδια παίζει η άτιμη η ζωή! Ώστε αυτό ήθελες πριγκιπάκο μου, να γίνουμε πια ένα, εγώ σου έδωσα φωνή κι εσύ υπόσταση με το όνομά σου», σκέφτηκα χαμογελώντας αμήχανα στον κόσμο, με το σώμα μου να αιωρείται από συγκίνηση μέχρι τ΄αστέρια του θόλου, σαν σε όνειρο.

THE TATTOO JOURNEY

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν σιγά σιγά όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι έμαθαν και σχεδόν κατανόησαν αυτόν τον «αόρατο» δεσμό, χαρίζοντάς μου κατά καιρούς πανέμορφα μικρά αντικείμενα που τον απεικόνιζαν. Κουτιά, μπλουζάκια, κοσμήματα, βιβλία, αφίσες, ημερολόγια που τόσο με συγκινούσαν και τα φύλαγα σα θησαυρό. Κάτι όμως έλειπε. Κάτι πέρα από την ύλη. Ήθελα, εκτός από τα βάθη της καρδιάς μου και κάποιες εικόνες του, να τον έχω πιο κοντά, πάνω μου, σα φυλαχτό. Και ναι, ένα από εκείνα τα βράδια που κοιτούσα και πάλι τ’ αστέρια, ήρθε και με βρήκε η ιδέα σαν αστραπή. Μα πώς δεν το είχα σκεφτεί τόσα χρόνια. Γιατί να διαβάζω ξανά και ξανά το αγαπημένο μου παραμύθι και όχι να το ζωγραφίσω επάνω μου όπως ακριβώς θέλω και το αντιλαμβάνομαι, χωρίς να χρειαστεί να το αποχωριστώ ποτέ ξανά. Κάτι σαν μια καθημερινή υπενθύμιση των «πιστεύω» μου στα όμορφα και στα δύσκολα.

Την επομένη κιόλας και κάνοντας φυσικά την απαραίτητη έρευνα, αποφάσισα να επισκεφτώ ένα από τα καλύτερα, κατά γενική καθώς διάβασα ομολογία, στούντιο τατουάζ στο Χαλάνδρι, το Sake Tattoo Crew, για να πάρω τις απαραίτητες πληροφορίες και γνώμες από τους ειδικούς. Και σαν έφτασα στο χώρο υποδοχής, τρέμοντας σαν το ψάρι από το φόβο μου, δεν πίστευα στα μάτια μου. Ούτε υπόγειο, ούτε σκοτεινό και underground (καταλαβαίνετε φυσικά πως ο Παρθένος μέσα μου ανησυχούσε ιδιαίτερα για το θέμα της καθαριότητας και της υγιεινής) αλλά αντιθέτως ένα πανέμορφο, πεντακάθαρο και cozy lobby με δυο χαμογελαστά και ευγενέστατα τυπάκια στην υποδοχή. Τον Διαμαντή και τον Θοδωρή. Με πλησίασαν τόσο ευγενικά και ευχάριστα, ακούγοντάς με προσεκτικά και συμβουλεύοντάς με ήρεμα και με επαγγελματική σιγουριά που κατάφεραν μεμιάς να εξαφανίσουν οποιοδήποτε δισταγμό και αμφιβολία για αυτό που πήγαινα να κάνω. Μάλιστα ένιωσα σχεδόν ηλίθια για τη ντροπή που είχα συσσωρεύσει μέσα μου στη διαδρομή κάνοντας επικριτικές σκέψεις του τύπου τι θα νομίσουν για την ιστορία μου και την αγάπη μου για τον Μικρό μου Πρίγκιπα, για την ηλικία μου κτλ.

Αφού λοιπόν τους έδειξα κάποιες εικόνες και τους περιέγραψα όπως μπορούσα τι είχα μέσα στο τρελό μου το κεφάλι μου λένε, «σπάνιο αλλά έτυχε τώρα να έχουμε ένα κενό, έλα να κάνουμε το πρώτο, τον Πρίγκιπά σου, σε βλέπουμε πανέτοιμη, να σου συστήσουμε την Ρενέ». Γυρνάω έντρομη και αιφνιδιασμένη κι ένα πανέμορφο μικροσκοπικό μελαχρινό κορίτσι, με απαράμιλλη αισθητική, τεράστιο χαμόγελο και ζεστά μάτια μου έκανε την πιο ειλικρινή χειραψία. Ο Πρίγκιπας είχε και πάλι κάνει το θαύμα του καθώς έφερε στη ζωή μου «το καλλιτεχνάκι της καρδιάς μου», όπως συχνά την αποκαλώ.

Είχα πράγματι διαβάσει για την απαραίτητα καλή σχέση και επικοινωνία που πρέπει να έχεις με τον άνθρωπο που θα επιμεληθεί τα τατουάζ σου καθώς πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που οφείλεις να σεβαστείς αλλά και για ένα τόσο προσωπικό ζήτημα , αφού κάτι δικό σου αποτυπώνεται για πάντα στο σώμα σου. Πρέπει λοιπόν η αισθητική και η υπομονή και των δύο να συνεργαστούν σωστά και δημιουργικά ώστε να βγει το ομορφότερο αποτέλεσμα. Αυτό όμως που συνέβη με τη Ρενέ ειλικρινά με εξέπληξε. Δεν χρειάστηκε να πω σχεδόν τίποτα παρά μόνο δυο λόγια για την ιστορία και τον λόγο που τη θέλω επάνω μου, και το γλυκό και ταλαντούχο αυτό πλάσμα απλά μεγαλούργησε. Μια τυφλή εμπιστοσύνη σαν σιωπηρή συνεννόηση μας τύλιξε και τις δυο και τα κοσμήματα του Πρίγκιπα έγιναν πολύτιμα και ανεκτίμητα. Όσο για τον πόνο, και μάλιστα σας μιλάει η μεγαλύτερη κότα όλων των εποχών επί του θέματος, ποιόν πόνο; Πραγματικά δεν ξέρω αν είναι το χέρι της, η ταχύτητά της (γιατί εκεί που νόμιζα πως ολοκλήρωνε το περίγραμμα η Ρενέ είχε τελειώσει ολόκληρο το tattoo), η ηρεμία της ή η αμοιβαία συμπάθεια και εμπιστοσύνη αλλά παρόλο που «χτύπησα», καθώς λένε, και σε «δύσκολα σημεία» πάνω από κόκκαλο, ειλικρινά δεν ένιωσα σχεδόν τίποτα παρά μόνο ένα ελαφρύ τσίμπημα, κι αυτό σε ελάχιστες στιγμές.

Το ταξίδι λοιπόν ξεκίνησε με τον Πρίγκιπα στο στέρνο μου και αριστερά πάνω από την καρδιά, με το χαρακτηριστικό του κασκόλ να ανεμίζει και να απελευθερώνει ένα σμήνος πουλιά σε ολόκληρο τον ώμο και προς τα πίσω, σηματοδοτώντας τις περιπέτειες μου, τις εμπειρίες, αλλά και τις δυσκολίες που αφήνω πίσω. Και φυσικά δε μείναμε εκεί, καθώς το ένα ραντεβού ακολούθησε το άλλο με την υπομονετική και χαμογελαστή μου Ρενέ να με περιμένει με ειλικρινή χαρά στο εξωτερικό ξύλινο τραπέζι πρώτα για καφεδάκι και κουβεντούλα και ύστερα με τις καταπληκτικές καλλιτεχνικές τις δημιουργίες, έτοιμες να ζωντανέψουν πάνω στο σώμα μου.

Ακολούθησε το τόσο σημαντικό και μοναδικό τριαντάφυλλο, όπου πανέμορφο και επιβλητικό μέσα στη γυάλα του, χαράχτηκε στη μέσα πλευρά του αριστερού μου καρπού, για να μπορεί να ακουμπάει όποτε θέλει με την ΑΓΑΠΗ του τον πρίγκιπα του στέρνου αλλά και την καρδιά μου, υπενθυμίζοντάς μου πάντα πως, κάπου στον κόσμο, υπάρχει αυτό το ένα και μοναδικό τριαντάφυλλο, το δικό μου τριαντάφυλλο, το άλλο μου μισό, που περιμένει να το ποτίσω, έτοιμο κι αυτό από την πλευρά του να μου χαρίσει όλη του την ομορφιά.

Και φυσικά η αλεπού, η έννοια της φιλίας και της μοιρασιάς, οι ανθρώπινες δοσοληψίες της ζωής και η εξημερωμένη επικοινωνία με τους ανθρώπους της, χαράχτηκε υπερήφανη και μεγαλόπρεπη στη μέσα πλευρά του δεξιού μου καρπού. Στην πλάτη και για όσους θέλουν και μπορούν να το δουν, το γνωστό καπέλο με τον ελέφαντα υπογραμμισμένο με την αγγλική φράση “you have great truths within you if only anyone would bother to look”, υπενθυμίζοντάς μου πόσο υποκειμενική είναι η πραγματικότητα καθώς ο καθένας έχει τη δική του οπτική. Έτσι, άλλος βλέπει μόνο το καπέλο ή τον ελέφαντα, άλλος και τα δύο, άλλος ακόμα κι ένα φίδι που τον έχει καταπιεί. Φτάνει όμως μόνο ένας για να δει τα πράγματα όπως κι εσύ και τότε η ζωή παίρνει το αληθινό της νόημα.

Δεξιά και πάνω στα πλευρά μου, στα γαλλικά (για να μην ξεχνιόμαστε), και τιμώντας τον Antoine de SaintExupery, τον εμπνευσμένο συγγραφέα του παραμυθιού μου, αποκαλύπτεται η αγαπημένη μου φράση “ Lessentiel est invisible pour les yeux”, ήτοι « Το ουσιώδες είναι αόρατο στα μάτια», για να προσπαθώ να διακρίνω πίσω από το προφανές, να εμπιστεύομαι την καρδιά μου, να τη φροντίζω και να βλέπω πάντα καθαρά μέσα από τα μάτια της.

Μπροστά, στο δεξί μου βραχίονα ο Μικρός μου Πρίγκιπας, καθισμένος στον κήπο του πλανήτη του και ατενίζοντας ίσως ένα από τα αγαπημένα του ηλιοβασιλέματα, όπως κάθομαι συχνά κι εγώ στο μπαλκόνι μου θαυμάζοντας τα χρώματα και την ομορφιά του σύμπαντος, ώστε με ενέργεια και θάρρος να μπορέσω πάρω τις όποιες αποφάσεις μου και να προχωρήσω.

Κάτω, στον αριστερό μου αστράγαλο Αυτός και η νοσταλγία του για το χαμένο του τριαντάφυλλο, επιλέγοντας συνειδητά να βάλω στα πόδια τη θλίψη, ώστε να την πατήσω και να συνεχίσω τον βηματισμό μου προς την ΑΓΑΠΗ.

Και δεν σας κρύβω πως ήταν τόσο απολαυστικό και όμορφο αυτό το μικρό πριγκιπικό μου ταξίδι με τη Ρενέ που αποφασίσαμε να εμπλουτίσουμε την ιστορία και τη θεωρία της και με άλλους μικρούς πίνακες. Το κοριτσάκι με το χαρταετό, για να θυμάμαι πάντα την παιδικότητά μου, τον πιγκουίνο με το μπαλόνι του, για να κατανοήσω και να αποδεχτώ τις έννοιες της συντροφικότητας και της μοναχικότητας, αλλά και την ανθισμένη χορεύτρια με το δικό της μπαλόνι ψηλά, για να είμαι πάντα αισιόδοξη και να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Τη μαγική έκλειψη των πλανητών, για να εμπιστεύομαι απόλυτα τη ροή και την ενέργεια του σύμπαντος αλλά και τη μπαλαρίνα που χορεύει ανάμεσά τους και που ισορροπεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί, για να μη μένω ποτέ ακίνητη αλλά και να μη χάνω, ή έστω να ξαναβρίσκω, την ισορροπία μου. Το κορίτσι με το σκυλάκι της γιατί αυτή η συντροφιά είναι ανεκτίμητη, και τέλος το κλειδί του σολ, γιατί η μουσική είναι η αναπνοή μου.

Αυτή λοιπόν ίσως και να είναι η ουσία της Τέχνης. Ο συγγραφέας δημιούργησε τον ήρωα, η ηθοποιός του έδωσε φωνή και η ζωγράφος  μου χάρισε τη δική μου. Εξημερωμένη και τίμια συναλλαγή δε νομίζετε; Αφού κι αυτή τη φορά σίγουρα … Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ !!!

Υ.Γ  Υπάρχει κι άλλο ένα, ένα πολύ παλιό tattoo, που μου είναι δύσκολο να σας αναφέρω, αλλά αξίζει. Μια νεράιδα που πετάει ανάμεσα σε λουλούδια, στη μνήμη μιας φίλης που πέταξε από τον τρίτο καθώς αυτός ο πλανήτης δεν ήταν αρκετά εξημερωμένος για την καρδούλα της. Γι’ αυτό ίσως είναι προτιμότερο να μη κρίνουμε κανέναν από την εμφάνισή του, όσο ακραία κι αν μας φαίνεται. Γιατί ακόμη και πίσω από το πιο άγριο και επιθετικό tattoo μπορεί να κρύβεται μια παιδική κραυγή που θέλει κάτι να πει. Να εξημερωθεί και να εξημερώσει …

Σας φιλώ γλυκά και ραντεβού την επόμενη φορά … ποιος ξέρει με τι; xxx

4 Comments

  1. Χαίρομαι που ταξίδεψες!!
    Στα ταξίδια μας λοιπόν … !! 💋

  2. Τι ωραίο ταξίδι που κάναμε μέσα από σένα Ντορινα!!!

  3. Χαίρομαι τόσο πολύυυυυ αν έστω και για λίγο σας ταξίδεψα….😘❤

Leave a Reply to Dorina Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *