Γεια σας αγαπημένοι μου dorisdayers!

Και δυστυχώς η επιλογή του τίτλου στο συγκεκριμένο άρθρο δεν έγινε καθόλου τυχαία, καθώς είμαι πεπεισμένη πια πως βαδίζουμε ολοταχώς προς τα πίσω και προς ένα τέλος εποχής με μεσαιωνικές προεκτάσεις. Και προς θεού δεν υπονοώ φυσικά το τέλος του κόσμου, γιατί κι αυτό ακούγεται από εδώ κι από εκεί, αλλά το βαρύγδουπο κλείσιμο ενός κύκλου όπως συνέβαινε από πάντα στη σπιράλ χρονική εξέλιξη της ιστορίας. Και ναι λοιπόν η ζωή μας τοποθέτησε σε αυτήν ακριβώς τη χρονική στιγμή, στο κλείσιμο, σιγά μη μας ρωτήσει, καθώς και προηγούμενες γενιές το πέρασαν και επόμενες θα το περάσουν, et la nave va.

Τέλος εποχής λοιπόν κυρίες και κύριοι, με αυτό το μαύρο πέπλο πάνω από τα κεφάλια μας και τη ζωούλα μας να αλλάζει ιλιγγιωδώς μέρα με τη μέρα. Το θέμα λοιπόν είναι τι θα τις κάνουμε αυτές τις αλλαγές, πώς θα τις αντιμετωπίσουμε. Θα τον ντυθούμε τον μαύρο αυτόν μανδύα; Θα τον ξεσκίσουμε; Θα τον αγνοήσουμε; Θα τον αφήσουμε να μας καταπιεί ή θα τον στρώσουμε χαλί να πατήσουμε και να προχωρήσουμε; Μη βιαστείτε να απαντήσετε καθώς το ερώτημα είναι πολύπλοκο και κρύβει παγίδες. Το πράγμα λοιπόν θέλει μελέτη και παρατήρηση, δύο τακτικές που πάντα με βοηθούσαν να σχεδιάσω το επόμενο βήμα. Και θα έρθεις τώρα εσύ και πολύ σωστά θα μου πεις «τί και ποιόν να μελετήσω και να παρατηρήσω που ο καθείς είναι εγκλωβισμένος στο τσαρδάκι του και ξεμυτά με χαρτούρα και sms ακόμη και για ένα κουτί γάλα». Θα σου αποκαλύψω  λοιπόν ένα μυστικό μου, έναν ωραίο παράδρομο, μια χρήσιμη συνταγή καυσίμου. Μελέτησε τα είδωλά σου και τη ζωή τους. Σίγουρα έχεις, κι αν νομίζεις πως όχι, ψάξε, γιατί κάπου μέσα σου υπάρχουν. Ταξίδεψε μαζί τους, διδάξου από τη ζωή τους, παραδειγματίσου από το ναδίρ και το ζενίθ τους ,άφησέ  τα να σε εμπνεύσουν και ταυτίσου, ναι ταυτίσου μαζί τους έστω και για λίγο, δεν πειράζει, χρειάζεται που και που αυτή η απόδραση!

Με αυτή λοιπόν την κάπως εσωστρεφή αλλά και αναζωογονητική σκέψη ξεπρόβαλε σαν προβολέας στο σκοτάδι ο στόχος της εβδομάδος και φώτισε τρείς γυναίκες. Μία τραγουδίστρια, μία ηθοποιό και μία σχεδιάστρια μόδας. Τρείς ιδιότητες που κυριαρχούν μέσα μου από τα γεννοφάσκια μου και που μάχονται διαρκώς και κονταροχτυπιούνται πότε χάνοντας και πότε κερδίζοντας. Τρία πλάσματα προικισμένα με το άγγιγμα του Μίδα αλλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Με δύναμη, πείσμα, στυλ και αύρα ιδιαίτερη και ξεχωριστή αλλά και εύθραυστα, μελαγχολικά ακόμη και δραματικά τυλίγοντας η καθεμία το μανδύα της ζωή της με χάρη απαράμιλλη και αφήνοντας πίσω τους σφραγίδα ανεξίτηλη, κουβαλώντας στα χέρια τους μία και μόνο ιεραποστολή. Την κληρονομιά που μας άφησαν. Το έργο τους. Το ταλέντο τους. Την αξεπέραστη γυναικεία τους υπόσταση στις νίκες και στις ήττες της ζωής τους. Μαρία Κάλλας, Audrey Hepburn, Coco Chanel. Τρείς γυναίκες είδωλα που με συντροφεύουν πάντα στα όμορφα και στα δύσκολα, που με εμπνέουν και με συναρπάζουν και που με ωθούν να κάνω αυτό, το όποιο επόμενο βήμα με τόλμη και αποφασιστικότητα καθώς προσπαθώντας να φτάσεις το αξεπέραστο δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις ακίνητος.

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑS LA DIVINA

Ομολογώ πως μου είναι αρκετά δύσκολο να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω τη μοναδικότητα αλλά και το θεϊκό χάρισμα στη φωνή αυτής της αληθινής ντίβας. Θα δανειστώ λοιπόν την πολύ εύστοχη φράση του Yves Saint Laurent, στο τελευταίο της ταξίδι, σκορπίζοντας τις στάχτες της στο Αιγαίο. « Οι θεοί φαίνεται βαρέθηκαν και ζήτησαν πίσω τη φωνή τους». Κι έτσι είναι, καθώς όποια και να είναι τα μουσικά σου ακούσματα η φωνή αυτή τα υπερβαίνει και σε καθηλώνει όχι μόνο με τη χροιά ή τη μεγάλη της έκταση αλλά και με ένα μοναδικό παιχνίδισμα μιας ισχυρής και καθηλωτικής ένταση σε ένα σιγανό, απαλό και βελούδινο χάδι την ίδια σχεδόν στιγμή. Κι όλα αυτά με ταχύτητα που ξεπερνά δεξιοτεχνίες και τεχνικές και που σε παραπέμπει σε ένα πραγματικό κελάιδισμα. Όσο για την σκηνική της παρουσία, όλοι όσοι είχαν την τύχη να την απολαύσουν από κοντά μιλούν για έναν συνδυασμό κινήσεων, ειδικά με τα χέρια της, αλλά και τόσο εκφραστικού βλέμματος, που την καθιστά μοναδική ερμηνεύτρια, ζωντανεύοντας με πάθος και δραματική ευαισθησία όλη την παλέτα των συναισθημάτων από τους τόσο απαιτητικούς και τραγικούς ρόλους της Τόσκα, της Νόρμα, της Μήδειας, της Κάρμεν , της La Traviata και τόσων άλλων.

Αλλά και στη ζωή μιλάμε για ένα πρόσωπο βγαλμένο κυριολεκτικά σαν από αρχαία τραγωδία βιώνοντας στο έπακρο τα πάθη και τελικά τη συντριβή του. Γεννημένη στη Ν.Υόρκη, από Έλληνες γονείς, η  Μαρία Άννα Σοφία Καλογεροπούλου συνειδητοποιεί από νωρίς πως ο μόνος τρόπος να τραβήξει την προσοχή της αδιάφορης και σκληρής μητέρας της είναι το τραγούδι. Αφοσιώνεται λοιπόν ολοκληρωτικά στις μουσικές σπουδές της με πειθαρχημένη αυταπάρνηση οποιασδήποτε εφηβικής απόλαυσης, παρά μονάχα του παρήγορου φαγητού, έχοντας έναν και μοναδικό στόχο. Να κατακτήσει το παγκόσμιο μουσικό στερέωμα της όπερας και ειδικότερα του μπελκάντο, ένα από τα απαιτητικότερα είδη λυρικού τραγουδιού και γι’ αυτόν το λόγο, εκείνη την εποχή, αρκετά παραγκωνισμένο. Κι ύστερα από αρκετές ακροάσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές του κόσμου οι πόρτες θα ανοίξουν τελικά στην Ιταλία και ειδικότερα στη Βερόνα με τη βοήθεια ενός πιστού και σχεδόν ηλικιωμένου θαυμαστή της και αργότερα συζύγου της, του Giovanni Battista Meneghini. Υπήρχε όμως ένα μεγάλο εμπόδιο που ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με τη μοναδική φωνής της. Η εμφάνισή της, καθώς ο χαρακτηρισμός της άσχημης και με πολλά κιλά ήταν συχνός και αποκαρδιωτικός.

Κι όμως, με ένα θαυμαστό πείσμα αθλητή η Κάλλας πέτυχε την απόλυτη μεταμόρφωση σε κύκνο μέσα σε μόλις 12 μήνες, χάνοντας σχεδόν 40 κιλά και αλλάζοντας εξ ολοκλήρου το στυλ και τη γκαρνταρόμπα της. Και η μεγάλη πόρτα άνοιξε, αυτή της Σκάλας του Μιλάνου, ένας καρμικός ίσως αναγραμματισμός και του ονόματός της (Κάλλας), και η κατάκτηση της κορυφής στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα δεν άργησε να έρθει.

Η μοίρα όμως έρχεται, όπως συνηθίζει πάντα άλλωστε σε απόγειο, και της αναθέτει τον δυσκολότερο ρόλο της ζωής της. Αυτόν της απόλυτα ερωτευμένης γυναίκας. Και η παγκόσμια ντίβα πολύ σύντομα γίνεται το τρόπαιο του επίσης Έλληνα, υπέρμετρα φιλόδοξου, απτόητου και πανίσχυρου κροίσου Αριστοτέλη Ωνάση. Οι δυο τους θα ζήσουν έναν φλογερό έρωτα που θα την αποπροσανατολίσει με τις πρώτες συνέπειες στη φανερά αποδυναμωμένη φωνής της αλλά και με ένα βαρύ χτύπημα στην ψυχή της, την απώλεια του Ομήρου, του καρπού του έρωτά τους μόλις δύο μέρες μετά την γέννησή του. Αλλά και η χρόνια προσδοκία της για τη θέση της νόμιμης συντρόφου του θα χαθεί για πάντα στο άκουσμα του γάμου του με την τότε χήρα της Αμερικής, Τζάκι Κένεντι. Η καρδιά της Κάλλας θα σπάσει σε χίλια κομμάτια όπου καμία πια δόξα, φήμη και χρήμα δεν είναι ικανά να τα κολλήσουν. Και παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές της το αηδόνι σιγά σιγά χάνει για πάντα τη φωνή του. Και πράγματι, όταν την ακούς είναι σα, λες και προφητικά, να σου τραγουδά μια φωνή από δάκρυα. Ο κύκλος λοιπόν κλείνει στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977 στο διαμέρισμά της στο Παρίσι από (όχι δεν θα χρησιμοποιήσω τον ιατρικό όρο) «ραγισμένη καρδιά» αφήνοντας πίσω μία μουσική κληρονομιά αμύθητης αξίας αλλά και μια αδιαμφισβήτητη θέση της στο πάνθεον των θρύλων. Μία γυναίκα που κέρδισε τελικά ανά τους αιώνες ολόκληρο τον κόσμο αλλά έχασε τον δικό της. Επιβεβαιώνοντας  μέσα από το τραγούδισμά της τη σαρωτική δύναμη του έρωτα αλλά και καθιστώντας την αγάπη ως το ισχυρότερο γιατρικό.

TIP: Αν σας ενδιαφέρει να παρακολουθήσετε μια ενδιαφέρουσα ταινία-βιογραφία αυτής της διαχρονικής ντίβας, σας προτείνω ανεπιφύλαχτα την τελευταία ταινία του Franco Zeffirelli, “Callas Forever”. Έναν φόρο τιμής στην αγαπημένη του φίλη και συνεργάτιδα με την κομψότατη Fanny Ardant στον ομώνυμο ρόλο. Μία σύντομη ματιά στους τελευταίους μήνες της ζωή της 53χρονης πια Callas και στις διηγήσεις της, ακροβατώντας μεταξύ φαντασίας και αληθινών γεγονότων και προσφέροντάς της τελικά ένα τέλος αντάξιό της.

AUDREY HEPBURN

Όταν η φυσική ομορφιά και η απόλυτη κομψότητα ισοδυναμούν με το ανεπιτήδευτο ταλέντο και την αληθινή καλοσύνη, τότε εμφανίζεται ένα και μόνο συνώνυμο. Audrey Hepburn! Το κορίτσι που κατάφερε να σπάσει το φράγμα της όμορφης χορεύτριας ενός συνόλου και κέρδισε, έκτος από αμέτρητα βραβεία, τoν παγκόσμιο σεβασμό και την εκτίμηση όλων για την ανθρωπιστική της δράση και φυσικά μια από τις πρώτες, αν όχι την πρώτη, θέση στο πάνθεον της μόδας αποτελώντας ένα από τα διαχρονικότερα σύμβολα του στυλ.

Γεννημένη στις Βρυξέλλες και από αριστοκράτες γονείς η Audrey ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τον μεταναστευτικό χαρακτήρα της οικογένειας, αλλά και τους συνεχής καυγάδες των γονιών της, με αποκορύφωμα την αιφνιδιαστική εγκατάλειψή τους από τον πατέρας της, άρτι καταταγμένο και φανατικό του φασιστικού κόμματος των Ναζί. Μία πληγή που όπως είπε και η ίδια δεν κατάφερε να κλείσει ποτέ αλλά και μια μετέπειτα συνέπεια κατατρεγμού και υποσιτισμού υπαίτια για έναν αρκετά ασθενικό οργανισμό αλλά και ένα πολύ λεπτό σωματότυπο.

Εργαζόμενη αρχικά ως μοντέλο και αργότερα ως χορεύτρια σε back chorus σύνολα του West End Musical Theatre η πρώτη ευκαιρία θα έρθει από την γαλλίδα συγγραφέα Colette που θα την ξεχωρίσει και θα της προσφέρει αμέσως τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Gigi σε κεντρικό θέατρο του Broadway. Και το ταξίδι προς την κορυφή ξεκινάει χωρίς επιστροφή το 1953 με την ταινία Roman Holiday, καθιστώντας τη την πρώτη γυναίκα ηθοποιό που κερδίζει ταυτόχρονα Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και βραβείο BAFTA. Ακολουθεί μια πλειάδα τιμητικών διακρίσεων και επιτυχημένων ταινιών, ξεχωρίζοντας προσωπικά το Funny Face, όπου και τραγουδάει η ίδια, το Breakfast at Tiffanys και φυσικά το My Fair Lady. Αλλά κι αυτό το ανεπιτήδευτο χάρισμα μιας φυσικής και απόλυτης κομψότητας δεν θα περάσει απαρατήρητο καθιστώντας τη ιέρεια του παγκόσμιου στερεώματος της μόδας αλλά και χαρακτηριστική μούσα του οίκου Givenchy όπου και θα τον εκπροσωπήσει επάξια στη μεγάλη οθόνη αλλά και μέχρι το τέλος.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο μοναδικό και αξιοσημείωτο σε αυτή την πανέμορφη παγκόσμια σταρ. Ο αδαμάντινος, καθώς λένε, χαρακτήρας της γεμάτος ευγένεια και καλοσύνη θα της χαρίσει απλόχερα τον τίτλο της πιο αγαπητής συνεργάτιδας ηθοποιών, σκηνοθετών, παραγωγών ακόμα και κινηματογραφικού συνεργείου. Ένα τίτλος σχεδόν ανέφικτος στον ανταγωνιστικό και ιλουστρασιόν κόσμο του Hollywood. Και είναι αυτός ακριβώς ο χαρακτήρας που θα την οδηγήσει αργότερα σε ένα έργο ζωής βοηθώντας αμέτρητες παιδικές ψυχές της Αφρικής, της Ν.Αμερικής αλλά και της Ασίας ως πρέσβειρα καλής θελήσεως της UNISEF. Ένα έργο τόσο σπουδαίο και τρυφερό που θα της αποδώσει ομόφωνα τον ύψιστο φόρο τιμής του Προεδρικού Μεταλλείου της Ελευθερίας αλλά και την ανέγερση ενός αγάλματος με όνομα «Το Πνεύμα της Audrey» τιμώντας τη σπουδαία ανθρωπιστική της δράση.

Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα στην προσωπική ζωή αυτής της αληθινής πριγκίπισσας. Παλεύοντας με τα πατρικά τραύματα της απόρριψης επιλέγει κατά συνέπεια δύο συζύγους αυταρχικούς, καταπιεστικούς και, ω τι περίεργο, άπιστους, δίνοντας παράλληλα μια άνιση μάχη μεταξύ της ασταμάτητης και απαιτητικής δουλειάς της αλλά και του τόσο αγαπημένου της ρόλου, αυτού της μητέρας. Ενός ρόλου που δυσκολεύτηκε περισσότερο από όλους να πραγματοποιήσει αλλά και που της έδωσε καθώς λέει το ωραιότερο βραβείο, την απόκτηση των μονάκριβων γιών της Sean και Luca από τους δύο γάμους της αντίστοιχα. Η δικαίωση βέβαια γι’ αυτό το πανέμορφο πλάσμα, αν και ως συνήθως καθυστερημένα, θα έρθει τελικά στο πρόσωπο του τελευταίου της συντρόφου Robert Wolders απολαμβάνοντας την αγάπη και την ευτυχία που τόσο λαχταρούσε, δυστυχώς όμως μόνο τα τελευταία εννιά χρόνια της ζωής της και μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 1993  όπου και ο κύκλος θα κλείσει στον ύπνο της χτυπημένη από την καθυστερημένα διαγνωσμένη επάρατη νόσο.

Μια παγκόσμια λοιπόν και διαχρονική καλλονή που πέρα από τις υπέροχες ερμηνείες της επιβεβαιώνει με τον ιδανικότερο τρόπο πως η ομορφιά τελικά δεν συντηρείται μόνο απ’ έξω αλλά κυρίως από μέσα.

TIP: Και τι πιο όμορφο για ένα καραντινιασμένο βραδάκι σας από την θέαση μιας παλιάς ρομαντικής κομεντί του 1961, που θα σας ταξιδέψει σε μια άλλη εποχή της Ν.Υόρκης, ξεχασμένης και αθώας, όπως το αγαπημένο μου Breakfast at Tiffanys. Ένα τρυφερό love story, ενός νεαρού συγγραφέα και μιας χαριτωμένα εκκεντρικής συνοδού κυριών, όπου το σύμπαν της αγάπης κυριολεκτικά συνωμοτεί… Με τους G.Peppard και μια φρέσκια και αιθέρια Audrey Hepburn σε τελείως κόντρα ρόλο που όμως καταφέρνει με τη μοναδική της κομψότητα να σε παρασύρει στον παραμυθένιο κόσμο του… Tiffanys!

COCO CHANEL

Kαι φτάσαμε στο βαρύ πυροβολικό και σε μία ίσως από τις πρώτες αληθινά αυτοδημιούργητες γυναίκες, καθώς υπήρξε η ιδρύτρια του πιο πολυτελή, διαχρονικού και εμβληματικού οίκου μόδας του 20ου αιώνα, του πασίγνωστου brand «House of Chanel».

Ανήσυχη, αδίστακτη, κυνική, σαρκαστική, αεικίνητη, πρωτοπόρος, οραματίστρια η Gabrielle Bonheur Chanel κουβαλάει την σχεδόν κινηματογραφική ιστορία ενός κοριτσιού γεννημένου μέσα στην απόλυτη φτώχια του δρόμου, από δύο σκανδαλωδώς ανύμφευτους γονείς, αλλά και της κοινωνικής και επαγγελματικής του ανέλιξης στον κόσμου του πλούτου και της δόξας. Με την παιδική καρδιά της να σκληραίνει ήδη στα μόλις 12 χρόνια της από τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας της και την εγκατάλειψή της σε μοναστήρι από τον πατέρα της, και αρνούμενη να υποταχτεί στον προκαθορισμένο ρόλο της υπηρέτριας- συζύγου των γυναικών της λαϊκής τάξης στην οποία ανήκε, σφραγίζει βαθιά μέσα στην ψυχή της την πεποίθηση « πάντα ερωμένη, ποτέ σύζυγος», χαράζοντας έναν μοναχικό δρόμο μιας ταραχώδους ερωτικής ζωής που ακολουθεί πιστά μέχρι το τέλος. Εκεί όμως, στο μοναστήρι και ορφανοτροφείο της Aubazine η μοίρα ξεκινά να υφαίνει τον προκαθορισμένο ιστό της και με τη βοήθεια της θείας της αλλά και των καλογραιών η Chanel μαθαίνει άψογα να ράβει.

Στα 18 της και με την ανάγκη για επιβίωση καθημερινά να την απειλεί, εκτός από επαγγελματίας πια ράφτρα, ανεβαίνει ερασιτεχνικά επί σκηνής σε διάφορα καμπαρέ αλλά κυρίως στο γειτονικό Moulin και διασκεδάζει τον κόσμο ανάμεσα στα νούμερα με το χαρακτηριστικό της τραγούδι «Qui a vu Coco». Κι ήταν αυτό ακριβώς το τραγούδι που θα της χαρίσει το αιώνιο ψευδώνυμό της αλλά και την γνωριμία της με έναν από τους καθοριστικότερους άνδρες αλλά και οικονομικούς ευεργέτες της ζωής της, τον εκατομμυριούχο Etienne Balsan. Μαζί του και απολαμβάνοντας την πολυτελή ζωή μιας επίσημης ερωμένης, η Coco θα αποκτήσει τις πρώτες σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές γνωριμίες, θα αγαπήσει τα άλογα και το θέατρο, αλλά και θα εξερευνήσει με ένα διαφορετικό τρόπο την ανδρική γκαρνταρόμπα μετατρέποντας τη σε γυναικεία, καθώς όλα τα φρου φρου, οι ασφυκτικοί κορσέδες και τα καπέλα σε σχήμα τούρτας των εύπορων γυναικών της εποχής της δημιουργούν έντονη αποστροφή. «Η μόδα αυτή είναι γελοία, οι σχεδιαστές ξεχνούν ότι είναι πραγματικές γυναίκες μέσα σε αυτά τα φορέματα» έλεγε. Έτσι το πρακτικό και σχεδόν ανδρόγυνο στυλ της θα τραβήξει πολύ γρήγορα την προσοχή της υψηλής κοινωνίας θαυμάζοντας την για το θράσος αλλά και την τόλμη της. Θα αρχίσει λοιπόν να τους φτιάχνει καπέλα αλλά η Coco δεν ήθελε απλά ένα χόμπι, ήθελε ένα επάγγελμα, μια επιχείρηση.

Έτσι η μοίρα θα βάλει και πάλι το χεράκι της συστήνοντας την στον δεύτερο ευεργέτη της αλλά και ίσως στον μοναδικό έρωτα της ζωής της, τον πλούσιο βρετανό playboy Arthur Capel, κατά κόσμον “Boy”. Οι δύο εραστές της, διακρίνοντας εύστοχα το ορμητικό ταλέντο της, θα την πιστέψουν τόσο που θα τη βοηθήσουν να ανοίξει το πρώτο της μαγαζί καπέλων στην παριζιάνικη Rue Cambon. Άλλα η Coco είχε μεγαλύτερο όραμα. «Νομίζουν ότι μου έδωσαν ένα παιχνίδι για να παίζω αλλά θα τους αποδείξω το αντίθετο». Πολύ γρήγορα λοιπόν άνοιξε και το δεύτερο μαγαζί της, αυτή τη φορά προσθέτοντας και ρούχα, στο πολυτελές θέρετρο της Deauville προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση με το λιτό και πρακτικό στυλ της και οδηγώντας το όνομά της πρώτο στη λίστα των γυναικών πελατών ολόκληρου του Παρισιού αλλά και κυβερνώντας πια τον ανδροκρατούμενο έως τότε κόσμο των σχεδιαστών.

Με το πρακτικό μυαλό της πάντα σε εγρήγορση αλλά και εκμεταλλευόμενη τις συνέπειες του 1ου Παγκοσμίου πολέμου στην εμφάνιση αλλά και στην κοινωνική πια θέση των γυναικών, μιας και πολλές από αυτές είχαν αναλάβει αναγκαστικά ανδρικά πόστα, ανακαλύπτει το ύφασμα ζέρσεϊ και φτιάχνει φορέματα από αυτό. «Θέλω να δώσω στις γυναίκες τη δυνατότητα να γελούν και να τρώνε χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να λιποθυμούν» τονίζει. Η συλλογή της θριάμβευσε καθώς κανείς ποτέ δεν είχε δει κάτι παρόμοιο και η φήμη της σφραγίστηκε ανεπιστρεπτί. «Ένας παλιός κόσμος πέθαινε κι ένας καινούργιος γεννιόταν, μια νέα ευκαιρία παρουσιάστηκε και την άρπαξα». Με τον Boy Capel πια μόνιμα στο πλευρό της θα ανοίξει ακόμη ένα μαγαζί στην εύπορη περιοχή του Biarritz αποκτώντας ακόμη μεγαλύτερη δύναμη και ανεξαρτησία αλλά και καθιερώνοντας πια το όνομά της στην αυτοκρατορία της, το «House of Chanel».

Όμως μαζί με την επιτυχία ήρθε αναπάντεχα και μια κοφτερή μαχαιριά. Η αναγγελία του γάμου του αγαπημένου της με μια πλούσια αριστοκράτισσα, καθιστώντας την πια ως μια part time ερωμένη, αλλά και αργότερα το αυτοκινητιστικό του δυστύχημα, τραυμάτισε έντονα την καρδιά της πανίσχυρης κατά τα άλλα Coco, με την ίδια να ομολογεί «έχασα τα πάντα όταν τον έχασα». Όντας πια ολομόναχη και με την υψηλή κοινωνία να της γυρνά την πλάτη μετά το χαμό του Capel, η Chanel πείσμωσε ακόμη περισσότερο και αδίστακτα ορκίστηκε πως  θα τους κάνει όλους να σέρνονται στα πόδια της. Έτσι μετέφερε την αυτοκρατορία της σε ένα πολύ μεγαλύτερο και υπερπολυτελές ατελιέ στη Rue Cambon 31.

Όλα δούλεψαν υπέρ της με τους πάντες θαυμαστές πια του αξεπέραστου στυλ και της δουλειάς της. Η ίδια εγκαταστάθηκε σε μια πολυτελή σουίτα του φημισμένου ξενοδοχείου Ritz από όπου και, χρησιμοποιώντας όλα τα γυναικεία της θέλγητρα, κατακτούσε ισχυρά πολιτικά, κοινωνικά ακόμα και διεθνή ανδρικά τρόπαια, για να πετύχει τους σκοπούς της και να καθιερωθεί απόλυτα. Αλλά ακόμη και η μόδα, με τις γυναίκες πολύ πιο απελευθερωμένες, ήταν πια σα να είχε πλήρως υποταχθεί στο πρωτοποριακό γούστο της. « Ντύσου χαριτωμένα και θα θυμούνται το φόρεμα, ντύσου άψογα και θα θυμούνται τη γυναίκα».

Και η μία καινοτομία ακολούθησε την επόμενη με την ίδια να λανσάρει ακόμη και άρωμα υπό την επωνυμία του τυχερού της αριθμού, Chanel No.5. Εισήγαγε την απόλυτη και διαχρονική γυναικεία στολή του “little black dress” και ήταν μια από τις πρώτες που έβαλε τις γυναίκες μέσα σε κομψά και στιλάτα παντελόνια. Αλλά ακόμη κι όταν κινδύνευσε να τα χάσει όλα κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου πολέμου, με οργισμένες φήμες για τις ερωτικές σχέσεις της με Γερμανούς ναζί και για πολιτική εμπλοκή της, η Chanel ξαναβγήκε νικήτρια γλυτώνοντας με επιδεξιότητα τον κοινωνικό κατατρεγμό και τη βαριά κατηγορία της προδοσίας ακόμη και με τον ίδιο τον Churchill να επεμβαίνει.

Ύστερα από μια αρκετά μεγάλη παύση ανασυγκρότησης στην Ελβετία, και όντας για ακόμη μια φορά πιο μόνη κι από μόνη, η Chanel ξαναχτυπά με μια δεύτερη κολεξιόν σταθμό, απάντηση στους ανερχόμενους οίκους Balmain και Dior και κατακτά μέχρι και την Αμερική σχεδιάζοντας ακόμη και για το λαμπερό Hollywood. «Η μόδα έρχεται και παρέρχεται, το στυλ ποτέ».

Μένοντας όρθια και πανίσχυρη ύστερα από δυο παγκόσμιους πολέμους και με έναν κολοσσό πλέον στην κατοχή της η Chanel συνέχισε να δουλεύει μέχρι και την τελευταία μέρα, στα 87 της χρόνια, και με την βοήθεια της μορφίνης, εξομολογούμενη στην μοναδική συντροφιά της υπηρέτριά της «κανείς δεν πρέπει να ζει μόνος, πίστευα ότι έπρεπε να φτιάξω μια ζωή μόνη μου αλλά έκανα λάθος, δεν έχω τίποτα, είμαι μόνη με τα εκατομμύριά μου». Με τον κύκλο λοιπόν της ορφανής, ερωμένης και πάμπλουτης πια Coco να κλείνει στις 10 Ιανουαρίου του 1971 στη μοναχική σουίτα του Ritz, το απόλυτο είδωλο μιας ολόκληρης βιομηχανίας επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά την ανεκτίμητη και αναντικατάστατη αξία της αγάπης και της συντροφικότητας.

TIP: Αν σας συνεπήρε η πολυτάραχη ζωή αυτής της τόσο ταλαντούχας και δυναμικής γυναίκας, σας προτείνω να την παρακολουθήσετε και στις οθόνες σας μέσα από το πολύ ενδιαφέρον “Coco Before Chanel” με τη χαρισματική και πολύ in cast Audrey Tautou στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μία σαφώς πιο μαλακή εκδοχή της ιστορίας της νεαρής ακόμη Coco και της ανέλιξής της στον κόσμο της μόδας, με το σαγηνευτικό και υπέρκομψο στυλ και γούστο της να πρωταγωνιστεί εξίσου καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ ΤΟΥΣ

Συνεπαρμένη λοιπόν και γοητευμένη από αυτό το μαγικό ταξίδι στη ζωή των ειδώλων μου άρχισα σιγά σιγά, εκτός από τα περιστατικά και την ψυχολογία τους, να μελετώ και το αδιαφιλονίκητα αξεπέραστο στυλ τους, ικανό να σταθεί αλλά και να γοητέψει σε οποιαδήποτε εποχή αλλά και να ενισχύσει τη γυναικεία υπόσταση με κεφαλαία γράμματα. Κι ενώ μιλήσαμε για γυναίκες και ζωές τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, η κοινή αγωνιώδης προσπάθειά τους για την εύρεση της πολυπόθητης αγάπης τις οδήγησε προφανώς και σε κάτι επιπλέον κοινό. Το απόλυτο μαύρο χρώμα στις εμφανίσεις τους.

Από τις θηλυκές μακριές τουαλέτες της Audrey, με χαρακτηριστική αυτή της αφίσας του “Breakfast at Tiffany’s” μέχρι το iconic little black dress της Coco. Αλλά και τις πλούσιες και μακριές γούνες της Κάλλας, κρυμμένη πάντα πίσω από τα μεγάλα μαύρα κοκκάλινα γυαλιά της και τα μεταξωτά μαντήλια στο κεφάλι. Το χαρακτηριστικό μαύρο ζιβάγκο της Audrey συνδυασμένο όμως τόσο απλά και κομψά με ένα λιτό στενό μαύρο παντελόνι και flat μοκασίνια ή δίνοντας του μια πιο κοριτσίστικη νότα με μια κομψή κλος φούστα μέχρι το γόνατο και ένα ζευγάρι θηλυκές και διαχρονικές ψηλοτάκουνες γόβες.

Τα αυστηρά μαύρα αλλά και τα λευκά, με διακοσμητικό μαύρο ρέλι, πουκάμισα της Chanel συνδυασμένα άψογα με ίσιες pencil φούστες ακόμη και μέχρι τον αστράγαλο, και στολισμένα με τις χαρακτηριστικές αλυσίδες και σειρές της από πέρλες. Φωτεινή βέβαια και αξέχαστη εξαίρεση η σκηνή με την αγουροξυπνημένη Audrey φορώντας μόνο ένα oversized ανδρικό λευκό πουκάμισο και μια μάσκα ύπνου. Μια εικόνα που θα γοητεύει πάντα, καθώς μια ανδρική αναφορά πάνω σε ένα γυναικείο σώμα αποτελεί την επιτομή του σεξαπίλ ενός γνήσιου θηλυκού. Μια σαφή άποψη και της Coco που, σα λάτρης και εφευρέτης του ανδρόγυνου look, εισήγαγε κομψά γιλέκα και αυστηρά τουΐντ σακάκια στην καθημερινή γυναικεία γκαρνταρόμπα. Και φυσικά ένας κλασσικός άσπρος γιακάς πάνω σε ένα μαύρο ρούχο και μια μαύρη καπιτονέ δερμάτινη τσάντα θα αποτελούν πάντα τα σύμβολα αλλά και το διαβατήριο στον υπέροχο κόσμο μιας αληθινά κομψής και δυναμικής γυναίκας.

Μήπως λοιπόν αυτόν τον μαύρο μανδύα που τυλίγει την εποχή μας μπορούμε κι εμείς να τον κάνουμε … κάτι; Να τον κατανοήσουμε, να τον μεταφράσουμε, να τον μετατρέψουμε, να τον φορέσουμε με άποψη και γιατί όχι, να γράψουμε κι εμείς με τη σειρά μας τη δική μας ιστορία ξεστομίζοντας στο τέλος πως … Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ!

Σας φιλώ γλυκά πανέμορφα και δυνατά γυναικεία μου πλάσματα, και μιας και σήμερα γιορτάζουμε θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω αυτό το άρθρο σε όλες τις γυναίκες του παρελθόντος, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος και να σας ευχηθώ ολόψυχα μια χρονιά γεμάτη έμπνευση, δύναμη και δημιουργία!

Ανυπομονώ πάντα για το επόμενο ραντεβού μας … ποιος ξέρει με τι; Xxx

Υ.Γ Ειδικές ευχαριστίες στο Βικάκι μου για την παροχή πολύτιμου υλικού για το εν λόγω θέμα!

10 Comments

  1. Ωωωωωωωω άφωνη !!!
    Εξαιρετικό άρθρο. Γεμάτο ενδιαφέρουσες πληροφορίες και εικόνες, χορταστικό μέχρι το τέλος.
    Αφιερωμένο σε όλες μας για σήμερα την ημέρα της γυναίκας!
    Σ ευχαριστώ Ντορινακι μου για τα εύσημα.
    Ήταν χαρά κ τιμή μου ❤️

    1. Εγώ σε ευχαριστώ για την πολύ σημαντική υποστήριξη!
      Είμαστε πανέμορφα πλάσματα οι γυναίκες και χαίρομαι να στηρίζουμε με δύναμη και αλήθεια η μία την άλλη!!
      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ 😘

  2. Εξαιρετικό άρθρο για μια ακόμα φορά Μπράβο Ντορινα!!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ κορίτσι μου όμορφο!!
      ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ❤

  3. Αν και “καρακαταξανθη” η φίλη μου τις ” έπιασε” τις καστανές!!!! Υπέροχο άρθρο! Όλο και καλύτερα!!!! Μπράβο!!! 💓💓💓💓💓👏👏👏💟💟💟💟

    1. Χα χα είναι μέχρι να βγεί η ρίζα!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ μπάλο μου❤
      Enjoy 💋

  4. Γυναίκες σύμβολα! Υπέροχο άρθρο! Χρόνια μας πολλά❤️

  5. Χρόνια Πολλά κορίτσι όμορφο και δυνατό ❤
    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ 😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *