Γεια σας doris-dayers!

Τι γίνεται βρε παιδιά; Πώς την παλεύουμε; Την παλεύουμε; Πώς τα πάμε με τη νέα πραγματικότητα; Με τις αλλαγές; Με τις προσαρμογές; Αυτές, και πολλές άλλες, είναι κάποιες από τις ερωτήσεις που στήνουν κάθε μέρα χορό στο κεφαλάκι μου. Κι εφόσον τόσα χρόνια διατείνομαι περήφανα πως είμαι λάτρης της αλλαγής αλλά και αρκετά ευπροσάρμοστη σε νέα δεδομένα, εδώ σε θέλω μάγκα μου να κάνεις τα λεγόμενά σου πράξη. Γιατί ωραία τα λόγια και οι θεωρίες αλλά μια καινούργια εβδομάδα ξεκινάει, φαινομενικά ολόιδια με την προηγούμενη αλλά στην ουσία … μπάχαλο!

Κι αυτό ακριβώς αντίκρισα μόλις άνοιξα την ντουλάπα μου. Ο κακός χαμός! Η ντροπή του Παρθένου! Γιατί καθώς κυκλοφορώ συνέχεια με τα ίδια και τα ίδια (πού να πάω η χριστιανή), η εικόνα που ξεπρόβαλε, παρατηρώντας την λεπτομερώς, ήταν …η περσινή! Οι παγιέτες συνομιλούσαν άγαρμπα με κάθε λογής φορεματάκι, τα παντελόνια με τα κολάν και τις φόρμες σε καρσιλαμά, τα παλτά  με τα μπουφάν και τα σακάκια σε πλήρη διαφωνία και τα μπλουζάκια …ο ορισμός της ημικρανίας! « Μήπως να βάλεις τάξη σε αυτά τα μικρά και καθημερινά και πού ξέρεις, μπορεί να επηρεάσεις την ενέργεια και να αρχίσει να μπαίνει σε τάξη και η ζωή σου γενικότερα!», σκέφτηκα αγανακτισμένη και το νέο project της εβδομάδος πήρε αμέσως σάρκα και οστά.

Ξεκίνησε λοιπόν «ο πόλεμος των άστρων». Κι αφού άδειασα, σε απόλυτη κρισάρα, ολόκληρη την ντουλάπα, και την καθάρισα απ’ άκρη σ’ άκρη (δε θέλω σχόλια, είπαμε, Αύγουστο γεννήθηκα!), έβαλα μπροστά σχέδιο σχεδόν στρατηγικό. Πρώτα θα χωρίσω τα ρούχα σε τρείς κατηγορίες. Σε αυτά που θέλω οπωσδήποτε να κρατήσω, σε αυτά που φεύγουν επειγόντως και στα λεγόμενα « διπολικά ». Γι’ αυτή δε την αμφιταλαντευόμενη κατηγορία ρούχων έχω ακούσει πως άμα έχεις να τα φορέσεις πάνω από δύο-τρία χρόνια …«αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Έλα μου όμως που η μία σκέψη αντιμάχονταν την άλλη σε χρόνο ντετέ! «Κι άμα ξαναέρθει πάλι στη μόδα; Μα αυτό είναι δώρο! Καλέ θυμάσαι πόσο το πλήρωσες; Αχ έχω τόσες αναμνήσεις από το τάδε», και καλώς ήρθες παράνοια!

DON’T TOSS IT … PAINT IT

Ξεμπερδεύοντας λοιπόν σχετικά γρήγορα με τις δύο πρώτες κατηγορίες έμεινα στην πασαρέλα του σαλονιού, υπό τη μουσική υπόκρουση της τηλεόρασης, και προσπαθώντας επί ματαίω να αποφασίσω για ένα δερμάτινο τζάκετ που η εσωτερική μου φωνή  χαρακτήριζε ως παλιακό. Όταν ξαφνικά μου τράβηξε την προσοχή μια συνέντευξη της γνωστής τραγουδίστριας Pink που έτυχε να προβάλλεται εκείνη την στιγμή. Φορούσε ένα παρόμοιο μαύρο δερμάτινο τζάκετ με πάνω του διάφορα πολύχρωμα σχέδια. «Τι τέλειο!» σκέφτηκα και αμέσως αναρωτήθηκα για τον σχεδιαστή αλλά και για το υπέρογκο ποσό που σίγουρα θα κόστιζε. Η ιδέα έσκασε σαν βόμβα καταμεσής του σαλονιού. « Εγώ θα γίνω ο σχεδιαστής!» και βουρ Σαΐνη προς αναζήτηση χρωμάτων.

Θυμήθηκα λοιπόν πως η εξ απεναντίας γειτόνισσα Βίκυ είχε επιδοθεί κι εκείνη κάποια περίοδο σε ζωγραφικό οίστρο μπλουζακίων, τραπεζομάντηλων κτλ και έσπευσα να πάρω τις πολύτιμες πληροφορίες της για την ανεύρεση των εν λόγω χρωμάτων. Ένα τεράστιο κουτί γεμάτο με άπειρες ματ αλλά και μεταλλικές αποχρώσεις ειδικών χρωμάτων για ύφασμα βρέθηκε στην πόρτα μου εντός πέντε λεπτών. Η καλή νεράιδα είχα και πάλι κάνει το θαύμα της. Και ο Νταλί ξύπνησε για τα καλά μέσα μου. Τα άπλωσα σαν πεντάχρονο στο τραπέζι μαζί με μια στοίβα ρούχα υπό αμφισβήτηση, και το πάρτι ξεκίνησε για τα καλά. Το ξενύχτι που έριξα λες και επρόκειτο να παρουσιάσω την επομένη κιόλας ολόκληρη συλλογή δεν περιγράφεται. Κατάκοπη αλλά πανευτυχής, σαν μια άλλη Jean Paul Gautier, ξεράθηκα στον καναπέ τις πρώτες πρωινές ώρες ανυπομονώντας να στεγνώσουν οι δημιουργίες μου.

Και το επόμενο πρωί … θρίαμβος κυρίες και κύριοι! Και μάλιστα από έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να τραβήξει ούτε μια ίσια γραμμή και που στο οπισθόφυλλο των σχολικών του βιβλίων μεσουρανούσε το γνωστό σε όλους “ Smile”. Κι όμως η “Dont toss itpaint it” προσωπική συλλογή made by Dorina, υπό την μουσική υπόκρουση της αγαπημένης μου Janis Joplin, ήταν καθόλα έτοιμη και το σόου ξεκίνησε! Φώτα παρακαλώ!

THE OLD LEATHER JACKET

Πρώτο και καλύτερο το παλιό δερμάτινο τζάκετ μου που είχε μεταμορφωθεί σε ένα fun & funky κομμάτι, γεμάτο πολύχρωμα σχέδια και σχήματα, πρωτότυπο και μοναδικό (φάε τη σκόνη μου Κα Pink), συνδυασμένο με ένα απλό λευκό τοπ, ένα μαύρο τζιν σορτσάκι και φυσικά αρβυλάκια, γυρίζοντάς με πίσω στις ξέφρενες και λατρεμένες εποχές των ροκ συναυλιών αλλά και αποτυπώνοντας πιστά όλη την ψυχεδέλεια του αψυχολόγητου μυαλού μου.

THE OLD WHITE T-SHIRT & THE JEANS

Στη συνέχεια δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά το κλασσικό παλιό άσπρο tshirt, υπό πλήρη βέβαια μετάλλαξη, ζωγραφισμένο στο χέρι, με σαφείς επιρροές της λατρεμένης σειράς του Netflix The Crown” που παρακολούθησα πρόσφατα, απεικονίζοντας την αγγλική σημαία Union Jack συνοδευόμενη από το γνωστό λογότυπο “God Save the Queen”. Αλλά και το κατακρεουργημένο και ξεχειλωμένο παλιό boyfriend jean παντελόνι έκανε νέα Dsquared2 εμφάνιση γεμάτο ασπρόμαυρα σχέδια που έδεναν απόλυτα με το απλό μαύρο biker jacket που ολοκλήρωνε το look. Ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά σε στυλ aviator αλλά και τα συλλεκτικά Union Jack converse σταράκια μου με απογείωσαν κυριολεκτικά μέχρι το αγαπημένο μου Λονδίνο αναπολώντας τις υπέροχες βόλτες στο Covent Garden και στην Chinatown και υπενθυμίζοντάς μου αντίστοιχους στυλιστικούς θησαυρούς στο παζάρι του Camden Town.

CRYELLA’S FEATHER SANDALS

Όπως καταλαβαίνετε η κατακαημένη τρίτη κατηγορία των ρούχων της ντουλάπας μου μεταμορφώθηκε πλήρως σε μια νέα, πολύχρωμη και φρέσκια συλλογή σαν άρτι αφιχθείσα από εξόρμηση στα μαγαζιά αλλά με μηδαμινό κόστος και την χαρά της ιδιοκτησίας κάτι μοναδικού. Και τώρα που είχα πάρει φόρα και ο δημιουργικός ενθουσιασμός της πρωτάρας με είχε κατακλύσει, προχώρησα και σε διαφορετικού τύπου «επεμβάσεις» ακόμη και σε παπούτσια. Η αφορμή ήταν ένα ζευγάρι μαύρα καστόρινα πέδιλα που μου φαινόντουσαν βαρετά και πολυφορεμένα. Σαν μια άλλη λοιπόν Cruella  de Vil, εκκεντρική και πάντα μαζί με τα σκυλιά της, ένα μέτρο κορδέλα με φτερά από το κατάστημα Καλυβιώτης, ραμμένη στο χέρι πάνω στο λουράκι του αστραγάλου, έδωσε την λύση και τα μετέτρεψε σε αντάξια οίκων υψηλής ραπτικής.

CRUELLA’S FEATHER BLAZER

Τη σκυτάλη πήρε ένα παλιό μαύρο blazer, απαραίτητο μεν κομμάτι σε κάθε γκαρνταρόμπα, αλλά ήδη αντικατεστημένο από πολύ πιο σύγχρονά του. Η ζωγραφική παρέμβαση εδώ μου φάνηκε αρκετά άτοπη αλλά το περίσσευμα από την κορδέλα με τα φτερά, τοποθετημένο επιμελώς στην άκρη από τις βάτες και στολισμένο με δυο σειρές πέρλες (από σπασμένο κολιέ) σε κάθε ώμο, καθώς και η αντικατάσταση του μπροστινού κουμπιού από ένα μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο, το μετέτρεψε σε ένα πρωτότυπο αμπιγιέ πανωφόρι μιας αρκετά εκκεντρικής αλλά και elegant εμφάνισης.

Τα φώτα της πασαρέλας έσβησαν με τη δημιουργό να χαίρεται μόνη της κάνοντας φανταστικές υποκλίσεις μπροστά στην τακτοποιημένη και ανανεωμένη ντουλάπα της. Και καθώς τοποθετούσα ένα άδειο μπουκάλι αρωματισμένου μαλακτικού ρούχων στο κάτω μέρος της ( ένα αποτελεσματικότατο τρικ για να διατηρείται τα ρούχα σας πάντα φρέσκα και μυρωδάτα) βρήκα εκεί πεσμένη και ξεχασμένη μια φωτογραφία της αγαπημένης μου και καλύτερης, κατά τη γνώμη μου, σχεδιάστριας όλων των εποχών, της πρωτοπόρας Coco Chanel. «Κάπως έτσι ίσως να ήθελε κι εκείνη να αλλάξει τον κόσμο της» σκέφτηκα κι αμέσως συνειδητοποίησα πως … ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ !!!

PUZZLE PAINTING

Αφού λοιπόν έμαθα να ζωγραφίζω τη μουρίτσα μου και τα ρουχαλάκια μου κάτι έπρεπε να κάνω και με τον  ιδιωτικό μου χώρο, που τόσο αγαπώ, το σπιτάκι μου. Η αλήθεια είναι πως ο θαυμασμός που τρέφω απέναντι σε ανθρώπους που ξέρουν να ζωγραφίζουν είναι τεράστιος αλλά όπως σας είπα τούτο δω το κορίτσι είναι δυστυχώς ανεπίδεκτη μαθήσεως. Δεν το’χω καθόλου παρά μόνο ως μπογιατζής! Κι όντως σε παλιότερη ανακαινιστική κρισάρα έβαψα ολόκληρο το σπίτι με τα χεράκια μου. Μια διαδικασία που λάτρεψα βλέποντας εκστασιασμένη τις διάφορες αποχρώσεις που είχα διαλέξει να απλώνονται σιγά σιγά στους τοίχους των δωματίων και να τα μετατρέπουν σε ζεστούς και φιλόξενους χώρους. Το δίλλημα όμως του τί να κρεμάσω επάνω με απασχολούσε για καιρό καθώς ούτε τα βαριά κάδρα της οικογενείας ταίριαζαν στον χώρο μου αλλά ούτε και οι πιο σύγχρονες και οικονομικές εκδοχές της αγοράς με κάλυπταν. Ήθελα κάτι που εκτός από το να δώσει χρώμα και στυλ θα συνδύαζε το παρελθόν με το μέλλον.

Η λύση ήρθε όντως από το παρελθόν. Από την πιο αγαπημένη συνήθεια των παιδικών μου χρόνων. Τα πάζλ! Η καλύτερη παρέα όπως αποδείχτηκε για ένα μοναχοπαίδι μιας και ήταν μια ασχολία αρκετά μοναχική αλλά και απίστευτα δημιουργική. Θυμάμαι ακόμη τις ατέλειωτες ώρες κλεισμένη στο δωμάτιό μου, με την συντροφιά μιας αλλόκοτης λάμπας κι ενός μεγεθυντικού φακού, να παλεύω να αποδώσω πιστά το εξώφυλλο του κουτιού με τα χιλιάδες κομμάτια απλωμένα σε ένα μουσαμά και χωρισμένα σε χρωματικές κατηγορίες.  Το απίστευτο δε αίσθημα ικανοποίησης που ένιωθα όταν άκουγα το χαρακτηριστικό «κλικ» σηματοδοτώντας το επιτυχές ταίριασμα των κομματιών μου έδινε κουράγιο να συνεχίσω απτόητη.

Τι καλύτερο λοιπόν, σε μια εποχή καραντίνας σαν κι αυτή, να ξαναθυμηθώ αυτό το παιδικό μου σπορ αλλά και να διακοσμήσω το χώρο μου με πίνακες αγαπημένων ζωγράφων, φτιαγμένους όμως από τα ίδια μου τα χέρια. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγα λεπτά στο διαδίκτυο για να εκπλαγώ από την ποικιλία αλλά και από την εύρεση υπέροχων πάζλ, πιστών αντίγραφων από πολύ γνωστά έργα διασήμων καλλιτεχνών. Ξεχώρισα λοιπόν και σας προτείνω ανεπιφύλακτα την φοβερή συλλογή Museum Collection της Clementoni. Όλοι οι θαυμαστοί και πασίγνωστοι πίνακες, όπως Η Κραυγή του Μουνκ, Τα Ρολόγια του Νταλί, Η πρόβα μπαλέτου του Ντεγκά, Το Φιλί του Κλιμτ, Η Έναστρη Νύχτα του Βαν Γκογκ και πολλοί άλλοι, ήταν στη διάθεσή μου να τους συναρμολογήσω και να ανακαλύψω τη μαγεία αυτής της τέχνης.

Έτσι λοιπόν, τα βράδια κυρίως, η μικρή Ντορίνα συναντούσε τη μεγάλη και μαζί στο τραπέζι του σαλονιού ξεχνιόντουσαν για ώρες με μια μικρή λαμπίτσα να φωτίζει τις δημιουργίες τους και έναν μεγεθυντικό φακό να εστιάζει πια στις ομοιότητες και στις διαφορές που έφερε το πέρας των 30 χρόνων. Οι τοίχοι μου πια κοσμούνται από τις τόσο προσωπικές αναμνήσεις αυτής της μοναχικής διαδρομής, και το χρώμα που τόσο πολύ ήθελα να βάλω στο σπίτι και στη ζωή μου ήταν το χρώμα του παρελθόντος, του παρόντος αλλά και του απρόβλεπτου μέλλοντος γιατί αφού μπόρεσα και έφερα όλα τα μουσεία του κόσμου στο σαλόνι μου σίγουρα πια … Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ !!!

Σας φιλώ γλυκά και χρωματιστά, και να είστε σίγουροι πως ότι δεν σας αρέσει ΜΠΟΡΕΙΤΕ να το αλλάξετε! Ραντεβού την άλλη Δευτέρα … ποιος ξέρει με τι; xxx

2 Comments

  1. Ντορινακι μου αστα αυτά ότι είσαι μπογιατζής. Πιάνει κ πολύ το χεράκι σου κ ας είναι petite!!
    Προσδοκώ εις αριστουργήματα. Γιατί μπορείς 🙏😘❤️

    1. Ευχαριστώ πολύ Βικάκι μου!
      Έστω οτι είμαι ο Νταλί των μπογιατζήδων χα χα 😀🙃😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *